Rozszerzona rzeczywistość w wystawie artystycznej: po co muzeom obrazy, które „ożywają” przez smartfon

Rozszerzona rzeczywistość w wystawie artystycznej zmienia sposób oglądania obrazów. Sprawdzamy, jak AR działa w muzeach, czego uczy widza, jak angażuje odbiorców i kiedy naprawdę wspiera samą sztukę.

Rozszerzona rzeczywistość w wystawie artystycznej zmienia sposób oglądania obrazów. Sprawdzamy, jak AR działa w muzeach, czego uczy widza, jak angażuje odbiorców i kiedy naprawdę wspiera samą sztukę.

Rozszerzona rzeczywistość w wystawie artystycznej nie musi oznaczać, że muzeum zamienia salę ekspozycyjną w ekran pełen efektów. W najbardziej przemyślanych projektach smartfon służy raczej jako dodatkowa warstwa obrazu: pokazuje szkic ukryty pod farbą, wyniki badań konserwatorskich, animację, rekonstrukcję nieistniejącego fragmentu albo materiał, którego nie da się umieścić bezpośrednio obok dzieła,  informuje redakcja TopFlop.

Przykładów nie trzeba szukać w laboratoriach technologicznych. W wiedeńskim Belvedere osiem prac Egona Schielego otrzymało warstwę AR z obrazami rentgenowskimi, podczerwienią i fotografiami makro przygotowanymi przez dział konserwacji. Londyńska National Gallery wykorzystuje rozwiązania mobilne do rozpoznawania obrazów, gier edukacyjnych i rekonstrukcji przestrzeni, a Europeana rozwija projekty XR jako narzędzie dostępu, dokumentacji oraz interpretacji dziedzictwa kulturowego. To pokazuje, że AR w muzeum przestało być wyłącznie eksperymentem promocyjnym i coraz częściej staje się częścią pracy kuratorskiej.

Co właściwie „ożywa”, gdy kierujemy telefon na obraz

Mechanizm jest prostszy, niż sugerują efektowne prezentacje. Kamera smartfona rozpoznaje obraz, marker albo fragment przestrzeni, a aplikacja nakłada na widok dodatkowe treści cyfrowe. Może to być animacja, model 3D, wideo, tekst, dźwięk, archiwalne zdjęcie albo wynik badania konserwatorskiego.

Najważniejsza różnica między AR a wirtualną rzeczywistością polega na tym, że widz nadal pozostaje przed prawdziwym dziełem. Nie zakłada gogli, które odcinają go od sali. Obraz na ścianie nie znika. Telefon działa jak dodatkowe okno, które pozwala zobaczyć coś, czego bez technologii nie widać.

Europeana definiuje ten model bardzo praktycznie: augmented reality nakłada cyfrową zawartość na realne otoczenie i może działać na smartfonach lub tabletach. Instytucje wykorzystują ją między innymi do pokazywania niedostępnych dzieł, rekonstruowania utraconych elementów, prezentowania modeli 3D i dodawania kontekstu do obiektów.

„Augmented Reality overlays digital content onto the physical environment.”
— Europeana PRO, materiał o XR w dziedzictwie kulturowym z 2025 roku.

W praktyce muzealnej najczęściej występują cztery modele:

Model ARCo widzi odbiorcaDo czego służy
rozpoznawanie obrazuanimację nałożoną na dziełonarracja, ruch, dodatkowy kontekst
warstwa konserwatorskaRTG, podczerwień, makrofotografiepokazanie budowy i zmian w obrazie
rekonstrukcja 3Dbrakujący obiekt lub fragment przestrzeniodtwarzanie utraconego dziedzictwa
interaktywny przewodniknapisy, modele, wskazówki, zadaniaedukacja i zwiedzanie

Dzięki temu ta sama technologia może spełniać zupełnie różne funkcje. Jedna wystawa może wykorzystywać ją jak audioprzewodnik, inna jak narzędzie badawcze, a jeszcze inna jak integralny fragment samego dzieła.

Belvedere pokazało, że AR może odsłaniać obraz, a nie go zasłaniać

Jednym z najbardziej konkretnych przykładów wykorzystania rozszerzonej rzeczywistości w muzeum jest Belvedere w Wiedniu. W stałej kolekcji Górnego Belwederu osiem prac Egona Schielego zostało uzupełnionych o dodatkową warstwę cyfrową.

Nie chodzi przy tym o dekoracyjną animację. Muzeum wykorzystało materiały przygotowane przez własny dział konserwacji: zdjęcia rentgenowskie, obrazy w podczerwieni i fotografie makro. Dzięki temu widz może zobaczyć konstrukcję dzieła, zmiany dokonane podczas pracy i detale niewidoczne przy zwykłym oglądaniu obrazu.

Na liście znajdują się między innymi „Tod und Mädchen”, „Die Umarmung”, portret Edith Schiele i „Eduard Kosmack”. Muzeum zaznacza prace obsługujące AR specjalnymi symbolami, a instrukcja korzystania z technologii znajduje się bezpośrednio przy ekspozycji.

„Eight works […] have been given an additional digital image layer through Augmented Reality.”
— Belvedere, opis stałej kolekcji Egona Schielego.

To istotny przykład, ponieważ technologia nie próbuje zastępować dzieła. Daje dostęp do informacji, które wcześniej pozostawały głównie w dokumentacji konserwatorskiej, publikacjach naukowych albo katalogu wystawy.

Co widz może dzięki temu zobaczyć

W przypadku obrazów i prac na papierze AR szczególnie dobrze nadaje się do pokazywania:

  • rysunku przygotowawczego;
  • zmian kompozycji;
  • wcześniejszych warstw;
  • zdjęć rentgenowskich;
  • obrazów wykonanych w podczerwieni;
  • zbliżeń powierzchni;
  • uszkodzeń lub śladów konserwacji;
  • rekonstrukcji pierwotnej kolorystyki;
  • porównania stanu dzieła w różnych okresach.

To zupełnie inna funkcja niż efekt „ruszającego się obrazu”. Telefon staje się w tym przypadku narzędziem pozwalającym spojrzeć na obiekt niemal tak, jak patrzy na niego konserwator.

Podobny kontekst daje materiał o tym, jak dawni artyści budowali złote powierzchnie z płatków, bolusu i wielu warstw technologicznych. Przy takich dziełach możliwość pokazania struktury znajdującej się pod widoczną powierzchnią jest znacznie bardziej wartościowa niż dodanie przypadkowej animacji.

Londyńska National Gallery prowadzi kilka różnych projektów mobilnych, które dobrze pokazują, że nie istnieje jeden model „muzealnego AR”.

Aplikacja Smartify pozwala skierować smartfon na dzieło i otrzymać informacje o obrazie. Użytkownik może także zachować rozpoznane prace we własnej cyfrowej kolekcji.

Inny projekt, Hidden Florence 3D, wykorzystuje AR do rekonstrukcji kościoła San Pier Maggiore. Widz może zobaczyć utraconą przestrzeń wokół ołtarza Jacopa di Cione, czyli oglądać dzieło w kontekście, dla którego pierwotnie zostało stworzone.

Jeszcze inną funkcję ma The Keeper of Paintings. To doświadczenie przygotowane przede wszystkim dla dzieci i rodzin, w którym zwiedzanie łączy się z zadaniami, poszukiwaniem elementów oraz fabularnym scenariuszem.

„Explore the collection with your smartphone.”
— National Gallery, instrukcja aplikacji Smartify.

National Gallery podawała również, że pierwsza wersja projektu The Keeper of Paintings powstawała z udziałem grupy ponad 80 dzieci. Oznacza to, że mechanika nie została przygotowana wyłącznie przez programistów i kuratorów, lecz była testowana z grupą, dla której projekt był przeznaczony.

W 2025 roku instytucja uruchomiła kolejne doświadczenia cyfrowe związane z dwusetleciem galerii, w tym nową odsłonę Keeper of Paintings. National Gallery przedstawiła je jako część szerszej strategii rozwijania nowych form kontaktu odbiorców z kolekcją.

Dlaczego muzeum w ogóle potrzebuje „ożywiającego” obrazu

Najważniejszy argument nie dotyczy efektu wizualnego. Dotyczy informacji.

Tradycyjna etykieta obok dzieła ma bardzo ograniczoną powierzchnię. Najczęściej znajdują się na niej nazwisko autora, tytuł, data, technika, wymiary i krótki komentarz. Rozbudowanie tekstu powoduje, że ściana zaczyna konkurować z samym dziełem.

AR rozwiązuje ten problem inaczej. Podstawowa sala pozostaje wizualnie spokojna, natomiast odbiorca zainteresowany dodatkowymi materiałami może je uruchomić na własnym urządzeniu.

To nie musi oznaczać więcej treści dla każdego. Oznacza możliwość wyboru głębokości zwiedzania.

Dla jednej osoby wystarczy obejrzenie obrazu. Druga będzie chciała poznać biografię autora. Trzecia interesuje się badaniami technologicznymi. Dziecko może potrzebować krótszej formy, animacji albo zadania.

AR umożliwia umieszczenie tych wariantów w jednym miejscu bez konieczności fizycznego przebudowywania ekspozycji.

Badania wskazują na większe zaangażowanie, ale sam ekran nie wystarczy

Naukowe analizy wykorzystania AR w muzeach pokazują korzyści, ale nie dają podstaw do twierdzenia, że każda wystawa z telefonem automatycznie staje się lepsza.

Badanie opublikowane w „Tourism Management” analizowało wpływ różnych typów treści AR na odbiór doświadczenia muzealnego. Eksperyment wykazał, że sposób projektowania informacji i poziom immersji wpływały między innymi na ocenę doświadczenia oraz gotowość do zapłacenia więcej. W badaniu dotyczącym tego konkretnego eksperymentu analiza obejmowała grupy liczące 108 i 117 uczestników w porównywanych warunkach.

Inne badanie, oparte na 397 kwestionariuszach zebranych w Sakıp Sabancı Museum, wykazało związek doświadczenia immersyjnego z zaangażowaniem użytkowników, postrzeganą autentycznością i satysfakcją z miejsca.

Nowsza publikacja w „Tourism Management” z 2025 roku opisuje sześć badań dotyczących muzeów historycznych. Autorzy stwierdzili, że wykorzystanie AR wzmacniało poczucie połączenia pomiędzy przeszłością i teraźniejszością, a następnie wpływało na inspirację oraz satysfakcję odwiedzających.

Najświeższy przykład pochodzi z badania aplikacji „Hidden Stories” w Chinatown Storytelling Centre. W analizie opublikowanej w 2026 roku uczestniczyło 47 osób, a projekt oceniał użyteczność, zaangażowanie, emocjonalny kontakt i efekty edukacyjne systemu opartego na skanowaniu obiektów i zadaniach.

Wspólny wniosek nie brzmi więc „więcej ekranów”. Chodzi raczej o dobrze zaprojektowane powiązanie realnego obiektu z treścią cyfrową.

Rozszerzona rzeczywistość w wystawie artystycznej: po co muzeom obrazy, które „ożywają” przez smartfon

Kiedy AR pomaga patrzeć na obraz, a kiedy odciąga od niego uwagę

To jedno z podstawowych pytań dla kuratora.

Jeżeli widz przez większą część wizyty obserwuje własny telefon zamiast dzieła, technologia może zacząć działać odwrotnie do założenia. Szczególnie łatwo o to wtedy, gdy każda praca uruchamia długą animację albo mechanikę wymagającą ciągłego trzymania urządzenia przed twarzą.

Najbardziej użyteczne projekty są selektywne.

Muzeum może zastosować AR tylko przy tych obiektach, przy których dodatkowa warstwa wyjaśnia coś niemożliwego do pokazania inaczej. W przypadku Schielego jest to struktura obrazu. Przy zabytku architektonicznym — rekonstrukcja utraconej części. Przy ilustracji — ruch będący elementem koncepcji artysty.

Rozwiązanie przypomina sposób, w jaki malarz używa światła lub perspektywy: środek powinien służyć konkretnemu problemowi. Dobrze pokazuje to również tekst o tym, jak artyści budują iluzję głębi bez klasycznej perspektywy linearnej. Technologia może rozszerzyć podobne mechanizmy percepcji, ale nie powinna zastępować samej obserwacji.

Pięć pytań, które muzeum powinno zadać przed wdrożeniem AR

  1. Jakiej informacji nie da się pokazać równie dobrze bez telefonu?
  2. Czy treść cyfrowa pomaga lepiej zrozumieć konkretny obiekt?
  3. Ile czasu użytkownik patrzy na dzieło, a ile na ekran?
  4. Czy rozwiązanie działa bez najnowszego modelu smartfona?
  5. Co dzieje się z doświadczeniem osoby, która nie chce lub nie może korzystać z aplikacji?

Ostatnie pytanie jest szczególnie ważne. Interaktywna wystawa nie powinna oznaczać, że podstawowe informacje zostają zamknięte wyłącznie w aplikacji.

Artivive pokazuje skalę zjawiska: od Schielego po ruchome komiksy

Platforma Artivive jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych systemów wykorzystywanych przez artystów i instytucje do dodawania AR do obrazów, druków, fotografii i przestrzeni wystawienniczych.

Jej katalog muzealny obejmuje obecnie dziesiątki opisanych realizacji. Wśród nich znajdują się projekty dla Belvedere, Albertina Modern, Sisi Museum, MAK, National Gallery oraz innych instytucji i wystaw. Na stronie projektów muzealnych widnieją 54 opisane case studies.

Technicznie schemat może być bardzo prosty:

  • dzieło lub grafika staje się punktem rozpoznawanym przez kamerę;
  • twórca dodaje warstwę cyfrową;
  • użytkownik uruchamia aplikację albo WebAR;
  • system nakłada animację, film, obraz lub model 3D na realny obiekt.

W Albertina Modern prace Michaeli Konrad, inspirowane estetyką amerykańskich komiksów z lat 50., zostały rozszerzone o ruch i dźwięk. Po skierowaniu smartfona na obraz statyczna scena zaczyna się poruszać.

W tym przypadku AR nie służy badaniu konserwatorskiemu. Jest przedłużeniem koncepcji autora.

To istotne rozróżnienie. W muzeum dawnych mistrzów technologia może pełnić rolę informacyjną. W sztuce współczesnej może być częścią samej pracy.

Co AR daje edukacji muzealnej

Dla edukatora muzealnego najważniejsza jest możliwość połączenia obiektu, działania i informacji.

Klasyczny model wygląda następująco: uczestnik ogląda dzieło, czyta opis i słucha przewodnika.

W modelu AR może dodatkowo:

  • odnaleźć detal;
  • uruchomić rekonstrukcję;
  • porównać dwie wersje obrazu;
  • zobaczyć warstwę pod powierzchnią;
  • obracać model obiektu;
  • odpowiedzieć na pytanie;
  • wykonać zadanie;
  • przejść do kolejnego punktu ekspozycji.

Polska Zintegrowana Platforma Edukacyjna pokazuje podobną zasadę na przykładzie amfory. Użytkownik kieruje kamerę smartfona na znacznik, po czym na ekranie pojawia się model 3D z opisami, który można oglądać z różnych stron.

Dla muzeum sztuki analogiczna funkcja może mieć szczególne znaczenie przy obiektach, których nie wolno dotykać, obracać ani oglądać od tyłu.

Technologia daje też możliwość pokazania dzieła w jego dawnym kontekście

Obiekt muzealny bardzo często znajduje się dziś w zupełnie innym miejscu niż to, dla którego został wykonany.

Ołtarz znajduje się w białej sali galerii. Fragment rzeźby został oddzielony od budynku. Fresk przeniesiono do muzeum. Element wyposażenia pałacowego stoi w gablocie.

AR pozwala częściowo odwrócić ten proces.

National Gallery wykorzystuje Hidden Florence 3D do pokazania ołtarza Jacopa di Cione w rekonstrukcji nieistniejącego kościoła San Pier Maggiore. Widz nie otrzymuje wyłącznie informacji tekstowej, że dzieło pierwotnie znajdowało się w określonej architekturze. Może zobaczyć tę relację przestrzenną.

To szczególnie istotne w przypadku sztuki dawnej, której znaczenie często było powiązane z konkretną przestrzenią, funkcją i sposobem oświetlenia.

Podobny problem pojawia się przy analizie techniki malarskiej. Tekst o tym, dlaczego dawni mistrzowie nakładali liczne cienkie warstwy farby zamiast jednej grubej, pokazuje, że wygląd dzieła jest wynikiem całej struktury materiałowej, a nie tylko widocznego koloru powierzchni. AR może tę niewidoczną strukturę dosłownie pokazać.

Koszt nie kończy się na stworzeniu animacji

Z punktu widzenia muzeum wdrożenie AR nie jest jednorazowym przygotowaniem efektu wizualnego.

Projekt wymaga utrzymania technologicznego.

Trzeba uwzględnić:

ElementProblem praktyczny
aplikacjaaktualizacje systemów iOS i Android
rozpoznawanie obrazuzmiana oświetlenia, kadru, ekspozycji
Wi-Fiduża liczba użytkowników w jednej sali
pliki multimedialnetransfer i czas ładowania
sprzęt zwiedzającychróżna wydajność telefonów
dostępnośćosoby bez smartfona lub z niepełnosprawnościami
licencjeprawa do obrazu, muzyki, animacji
archiwizacjamożliwość utrzymania projektu przez lata

Dlatego coraz większe znaczenie ma WebAR, czyli rozwiązania działające bez instalowania osobnej aplikacji. Użytkownik otwiera treść bezpośrednio w przeglądarce, co zmniejsza próg wejścia.

Nie rozwiązuje to jednak wszystkich problemów. Nadal potrzebne są urządzenie, kamera, energia w baterii i wystarczająco wydajne połączenie albo materiały dostępne lokalnie.

Europejskie projekty traktują XR także jako narzędzie ochrony dziedzictwa

Kwestia „ożywiania” obrazów to tylko część większego procesu cyfryzacji kultury.

Europeana oraz projekty finansowane przez Unię Europejską rozwijają narzędzia 3D i XR przeznaczone również do dokumentowania zabytków, edukacji i zabezpieczania wiedzy o obiektach zagrożonych zniszczeniem.

We wrześniu 2026 roku Europejska Agencja Wykonawcza ds. Zdrowia i Cyfryzacji opisała wyniki projektu XRculture. W Ukrainie przeszkolono 30 pracowników muzeów i wolontariuszy w Odessie. Projekt doprowadził tam do przygotowania 78 nowych digitalizacji oraz poprawienia 33 istniejących modeli 3D. Łącznie w krajach objętych projektem przygotowano 1281 nowych lub ulepszonych zestawów danych dotyczących zagrożonego dziedzictwa.

W tym przypadku AR przestaje być narzędziem rozrywkowym. Łączy się z dokumentacją, archiwizacją i możliwością zachowania cyfrowej reprezentacji obiektu.

Rozszerzona rzeczywistość w wystawie artystycznej: po co muzeom obrazy, które „ożywają” przez smartfon

Czy obrazy naprawdę powinny się ruszać

Nie zawsze.

Animowanie każdego dzieła tylko dlatego, że technologia na to pozwala, byłoby odpowiednikiem dodawania muzyki do każdej sali muzealnej. Czasami pomaga. Czasami przeszkadza.

Kurator musi odpowiedzieć na pytanie, czy ruch wynika z sensu dzieła.

W przypadku współczesnej grafiki, komiksu lub pracy multimedialnej może być logicznym rozszerzeniem zamysłu autora. W przypadku historycznego obrazu animowanie postaci wyłącznie dla efektu może natomiast sugerować interpretację, której w samym dziele nie ma.

Znacznie bardziej neutralne jest pokazywanie danych: rekonstrukcji, podrysowania, wyników badań, wcześniejszych wersji albo kontekstu architektonicznego.

Najcenniejszy AR nie mówi widzowi, co ma zobaczyć. Pokazuje mu coś, czego bez dodatkowego narzędzia zobaczyć nie może.

Czy AR może zwiększyć dostępność muzeum

Tak, ale tylko wtedy, gdy zostanie zaprojektowane również pod kątem dostępności.

Cyfrowa warstwa może oferować kilka wersji tej samej informacji:

  • tekst łatwy do czytania;
  • napisy do materiałów audio;
  • audiodeskrypcję;
  • język migowy;
  • powiększenie detalu;
  • tłumaczenia;
  • dodatkowy kontrast;
  • narrację dostosowaną do dzieci.

Europeana wskazuje, że XR może ułatwiać kontakt z niedostępnymi obiektami i wspierać dostosowaną interpretację dziedzictwa dla różnych grup odbiorców.

Nie można jednak automatycznie zakładać, że rozwiązanie cyfrowe jest dostępne. Mały tekst na ekranie, konieczność trzymania telefonu przez długi czas albo sterowanie oparte wyłącznie na precyzyjnych gestach mogą tworzyć nowe bariery.

Dlatego AR powinno być dodatkową ścieżką zwiedzania, a nie jedyną.

Co zmienia się w roli muzeum

Dotychczas muzeum przede wszystkim decydowało, które obiekty pokazać i jak je opisać.

Wystawa wykorzystująca AR dodaje nowe zadania. Instytucja musi ustalić, które informacje mają znaleźć się w świecie fizycznym, które w cyfrowym oraz jak oba poziomy będą się ze sobą łączyć.

Kurator zaczyna współpracować nie tylko z konserwatorem, projektantem wystawy i edukatorem, ale również z:

  • programistą;
  • projektantem UX;
  • animatorem;
  • specjalistą 3D;
  • producentem dźwięku;
  • fotografem technicznym;
  • specjalistą od praw autorskich.

Zmienia się też sam sposób opowiadania.

Tekst kuratorski jest linearny. AR może pozwolić użytkownikowi wybrać własną ścieżkę, otworzyć kolejną warstwę albo pominąć ją całkowicie.

W tym sensie muzealna narracja zaczyna przypominać inne współczesne formy opowiadania, w których odbiorca nie musi poruszać się po jednej narzuconej sekwencji. Podobne zjawisko opisuje materiał o tym, jak technologie zmieniają formy narracji od klasycznego tekstu po interaktywne media.

Co dalej: mniej aplikacji, więcej warstw dostępnych od razu

Kierunek rozwoju jest dość czytelny.

Największą barierą starszych systemów AR była konieczność pobrania osobnej aplikacji. Zwiedzający musiał znaleźć właściwy program, zainstalować go, zaakceptować uprawnienia, a następnie nauczyć się obsługi.

Coraz więcej systemów przenosi funkcję AR bezpośrednio do przeglądarki.

Równocześnie rozwój skanowania 3D, fotografii obliczeniowej i narzędzi automatyzujących przygotowanie modeli obniża próg technologiczny. Europeana w projekcie EUreka3D-XR rozwijała między innymi zestaw narzędzi przeznaczonych do przygotowywania scenariuszy XR przez instytucje kultury.

W praktyce oznacza to, że pytanie za kilka lat może nie brzmieć: „czy muzeum ma aplikację AR?”.

Bardziej prawdopodobne będzie: „które obiekty mają dodatkowe warstwy cyfrowe i po co je dodano?”.

Pytania i odpowiedzi

Co to jest rozszerzona rzeczywistość w muzeum?

To technologia, która nakłada informacje cyfrowe na realny obraz widziany przez kamerę smartfona lub tabletu. Mogą to być modele 3D, animacje, teksty, filmy albo wyniki badań konserwatorskich. Użytkownik nadal ogląda prawdziwy obiekt znajdujący się w sali.

Czy do oglądania obrazów AR potrzebne są specjalne okulary?

Nie zawsze. Większość opisanych rozwiązań muzealnych działa na zwykłych smartfonach i tabletach. Niektóre projekty XR wykorzystują gogle, ale klasyczne obrazy AR mogą działać poprzez aplikację albo przeglądarkę.

Czy AR może pokazać, co znajduje się pod farbą?

Tak. Belvedere wykorzystuje AR przy pracach Egona Schielego do prezentowania między innymi obrazów rentgenowskich, podczerwieni i fotografii makro wykonanych przez dział konserwacji.

Czy rozszerzona rzeczywistość zastąpi tradycyjnego przewodnika?

Nie musi. Może uzupełniać przewodnika, audioprzewodnik i teksty kuratorskie. Jej przewagą jest możliwość pokazania materiałów wizualnych bezpośrednio przy obiekcie oraz zaoferowania kilku poziomów informacji.

Czy każda wystawa korzysta na „ożywieniu” obrazów?

Nie. Jeżeli animacja nie wyjaśnia dzieła i nie wynika z koncepcji artysty albo kuratora, może odciągać uwagę od oryginału. Najlepsze projekty AR mają konkretną funkcję: badawczą, edukacyjną, narracyjną albo rekonstrukcyjną.

Dlaczego muzea inwestują w AR?

Ponieważ pozwala ono przekazać więcej informacji bez przeładowania sal tekstem, pokazywać niedostępne warstwy i rekonstrukcje, tworzyć rozwiązania edukacyjne oraz rozszerzać dostęp do kolekcji. Badania wskazują także, że odpowiednio zaprojektowane doświadczenia AR mogą zwiększać zaangażowanie i satysfakcję odwiedzających.

Rozszerzona rzeczywistość ma więc największy sens nie wtedy, gdy sprawia, że obraz „rusza się” dla efektu. Najciekawsze realizacje wykorzystują smartfon do odsłonięcia informacji ukrytej przed zwykłym wzrokiem: struktury obrazu, wcześniejszej wersji kompozycji, utraconego wnętrza, kontekstu historycznego albo dodatkowej narracji autora. Wtedy ekran nie konkuruje z dziełem. Staje się narzędziem pozwalającym zobaczyć je dokładniej.

Warto przeczytać także nasz kolejny materiał, w którym szerzej wyjaśniamy podobny temat:  Matura z matematyki 2027: ile punktów trzeba zdobyć, aby zdać egzamin

Udostępnij