To bolesny dzień dla polskiego dziennikarstwa sportowego. Odeszła postać, która dla wielu pokoleń kibiców była synonimem radiowych emocji i profesjonalizmu. Andrzej Kuczyński, bo o nim mowa, przez ponad trzy dekady relacjonował najważniejsze wydarzenia sportowe, stając się niedoścignionym wzorem dla młodszych adeptów sztuki mikrofonowej.
W redakcji serwisu TopFlop z głębokim smutkiem przyjęliśmy informację o śmierci tego wybitnego redaktora. Jego charakterystyczny tembr głosu towarzyszył Polakom podczas niedzielnych obiadów, spacerów i podróży, budując napięcie w sposób, który dziś w dobie mediów cyfrowych jest coraz rzadszy. Kuczyński nie był jedynie sprawozdawcą; był narratorem, który potrafił przenieść słuchacza w samo centrum wydarzeń, niezależnie od tego, czy działy się one na stadionie piłkarskim, czy na skoczni narciarskiej.
Architekt emocji w kultowym „Studiu S-13”
Kariera Andrzeja Kuczyńskiego była nierozerwalnie związana z Polskim Radiem, gdzie spędził ponad 33 lata swojego zawodowego życia. To właśnie tam współtworzył legendę audycji, która zmieniła sposób konsumowania sportu w Polsce. „Studio S-13” to format, który w czasach przed internetem był jedynym oknem na świat ligowych boisk. Kuczyński doskonale rozumiał dynamikę radia – medium wymagającego precyzji słowa i umiejętności budowania atmosfery wyłącznie za pomocą dźwięku.
Jak informuje serwis RMF FM, dziennikarz zmarł w wieku 77 lat. Jego odejście zamyka pewien symboliczny rozdział w historii publicznego nadawcy. Przez lata pełnił on funkcję zastępcy kierownika redakcji sportowej Programu I Polskiego Radia, mając realny wpływ na kształt relacji sportowych w wolnej Polsce. Jego wkład w rozwój mediów publicznych był nieoceniony, a standardy, które wprowadzał, do dziś obowiązują w pracy sprawozdawców radiowych.
Od Barcelony po Złoty Mikrofon
Szczyt jego aktywności zawodowej przypadł na czasy dynamicznych zmian w polskim sporcie. Kuczyński był obecny tam, gdzie działy się rzeczy wielkie. Relacjonował między innymi Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie w 1992 roku, przekazując rodakom wieści o sukcesach polskich piłkarzy zdobywających srebrny medal. Jego warsztat charakteryzował się ogromną kulturą słowa, spokojem oraz merytorycznym przygotowaniem, co wyróżniało go na tle coraz bardziej tabloidyzującego się dziennikarstwa.
Ukoronowaniem jego wieloletniej pracy było przyznanie mu w 2002 roku „Złotego Mikrofonu” – najważniejszego wyróżnienia dla twórców radiowych w Polsce. Kapituła doceniła go za „wszechstronność zainteresowań i talent, który pozwalał mu z równym powodzeniem komentować wydarzenia sportowe, jak i prowadzić audycje publicystyczne”. Choć w ostatnich latach wycofał się z aktywnego życia zawodowego, pozostawał autorytetem w środowisku, a wieść o jego śmierci wywołała lawinę wspomnień wśród współpracowników i wychowanków, którzy podkreślają jego życzliwość i gotowość do dzielenia się doświadczeniem.
