Chirurdzy na polu minowym: Nocna akcja saperów w szpitalu w Tuluzie. Pacjent „uzbrojony” w historię

Francuska służba zdrowia po raz kolejny stanęła w obliczu wyzwania, które bardziej przypomina scenariusz filmu wojennego niż rutynowy dyżur medyczny. W nocy z 2 na 3 lutego 2026 roku Szpital Uniwersytecki Rangueil w Tuluzie stał się areną dramatycznych wydarzeń, które postawiły na nogi nie tylko personel medyczny, ale i lokalne służby antyterrorystyczne. Przyczyną chaosu nie był jednak atak z zewnątrz, lecz jeden pacjent, który przyniósł zagrożenie we własnym ciele. O tym, jak cienka jest granica między medycznym kuriozum a śmiertelnym niebezpieczeństwem, oraz jak procedury bezpieczeństwa ratują życie w sytuacjach ekstremalnych, informujemy na bieżąco na portalu topflop.pl, analizując najtrudniejsze przypadki z globalnych oddziałów ratunkowych.

Nocny dyżur, który przeszedł do historii

Wszystko zaczęło się rutynowo. Sobotnia noc na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (SOR) w dużym mieście zazwyczaj wiąże się z ofiarami wypadków komunikacyjnych czy bójek. Jednak około północy do okienka rejestracji podszedł mężczyzna, uskarżający się na silny ból w okolicach odbytu. Wstyd i zakłopotanie pacjenta początkowo sugerowały standardowy problem proktologiczny. Mężczyzna przyznał, że umieścił w ciele ciało obce, ale nie sprecyzował jego natury.

Sytuacja zmieniła się diametralnie w momencie wykonania pierwszego badania obrazowego. Rentgen lub tomografia komputerowa (źródła nie precyzują metody obrazowania) ujawniły obecność podłużnego, metalowego obiektu o dużej gęstości. Doświadczony chirurg dyżurny, analizując obraz, zorientował się, że kształt przedmiotu nie przypomina typowych gadżetów erotycznych czy przedmiotów domowego użytku, które zazwyczaj trafiają do ciał pacjentów w wyniku nieszczęśliwych wypadków lub eksperymentów.

Obiekt miał charakterystyczny, ostrołukowy kształt, długość około 16 centymetrów i szerokość 4 centymetrów. Wstępna identyfikacja wizualna zmroziła krew w żyłach personelu: to wyglądało jak amunicja.

Procedura „Code Black”: Szpital w stanie oblężenia

W momencie podejrzenia obecności materiałów wybuchowych na terenie placówki medycznej, priorytety zmieniają się błyskawicznie. Leczenie schodzi na drugi plan, ustępując miejsca bezpieczeństwu ogółu. Uruchomiono procedury awaryjne. O godzinie 1:40 w nocy, jak informuje serwis RMF24, do szpitala przybyła policja, a w ślad za nią wezwano jednostkę saperską (sapeurs-démineurs).

Decyzje musiały zapadać błyskawicznie:

1. Izolacja pacjenta: Mężczyznę umieszczono w sali, która umożliwiała ewentualne ograniczenie siły rażenia wybuchu (tzw. strefa buforowa), z dala od instalacji tlenowych, które w przypadku eksplozji mogłyby doprowadzić do katastrofy budowlanej.
2. Ewakuacja: Utworzono strefę bezpieczeństwa. Część pacjentów z sąsiednich sal oraz personel niemedyczny zostali ewakuowani w bezpieczne rejony szpitala.
3. Wstrzymanie przyjęć: SOR wstrzymał przyjmowanie karetek, przekierowując je do innych placówek w regionie Oksytanii.

Dla personelu medycznego była to próba nerwów. Świadomość, że w sali obok znajduje się człowiek z potencjalną bombą w ciele, jest obciążeniem, na które trudno przygotować się podczas studiów medycznych.

Saper przy stole operacyjnym: Analiza zagrożenia

Kluczowym momentem nocy była identyfikacja obiektu przez specjalistów od materiałów wybuchowych. Saperzy, wyposażeni w mobilny sprzęt diagnostyczny i kombinezony ochronne, musieli ocenić ryzyko bez wyjmowania przedmiotu z ciała pacjenta – każda manipulacja mogła teoretycznie uruchomić zapalnik.

Ekspertyza wykazała, że w ciele pacjenta znajduje się niemiecki pocisk artyleryjski z 1918 roku. Jest to relikt I wojny światowej, konflikt, który niezwykle mocno odcisnął się na francuskiej ziemi. Dalsza analiza przyniosła jednak ulgę: pocisk był „zdemilitaryzowany”. Oznaczało to, że został on wcześniej pozbawiony materiału wybuchowego i zapalnika, stanowiąc jedynie metalową skorupę – pamiątkę kolekcjonerską.

Mimo braku ryzyka eksplozji chemicznej, przedmiot ten nadal stanowił śmiertelne zagrożenie biologiczne dla pacjenta.

Wyzwanie chirurgiczne: 16 centymetrów stali

Gdy saperzy dali „zielone światło”, do akcji wrócili chirurdzy. Usunięcie obiektu o wymiarach 16×4 cm z odbytnicy jest zabiegiem skomplikowanym i obarczonym wysokim ryzykiem powikłań.

Anatomia problemu

Odbytnica (rectum) jest elastyczna, ale ma swoje granice rozciągliwości. Wprowadzenie tak dużego przedmiotu jest zazwyczaj łatwiejsze niż jego wyjęcie. Działa tu efekt „zassania” przez podciśnienie oraz odruchowy skurcz mięśni zwieracza odbytu, który zaciska się na ciele obcym, uniemożliwiając jego swobodne wysunięcie.

Dodatkowym utrudnieniem w przypadku pocisku artyleryjskiego jest jego powierzchnia. Często skorodowana, szorstka stal z I wojny światowej może łatwo uszkodzić delikatną błonę śluzową jelita. Ryzyko perforacji (przedziurawienia) ściany jelita jest ogromne. W przypadku perforacji treść jelitowa wylewa się do sterylnej jamy otrzewnej, co w ciągu kilku godzin prowadzi do wstrząsu septycznego i śmierci.

Lekarze ze szpitala Rangueil musieli zdecydować o metodzie usunięcia. W takich przypadkach często konieczne jest wykonanie laparotomii – otwarcia jamy brzusznej, aby „wypchnąć” obiekt od góry lub naciąć jelito w kontrolowany sposób. Fakt, że pacjent po operacji czuje się dobrze, świadczy o mistrzostwie zespołu chirurgicznego z Tuluzy.

Skąd biorą się pociski w domach (i pacjentach)?

Francja, szczególnie jej północne i wschodnie regiony, ale jak widać także południe, wciąż boryka się z dziedzictwem obu wojen światowych. Ziemia regularnie „oddaje” niewybuchy – zjawisko to jest na tyle powszechne, że posiada swoją nazwę: żelazne żniwa. Rolnicy orzący pola czy ekipy budowlane regularnie natrafiają na amunicję.

Wiele z tych obiektów trafia do prywatnych kolekcji. Handel militariami jest we Francji popularny, a targi staroci pełne są łusek i skorup pocisków. Niestety, czasem obiekty te trafiają w ręce osób, które nie traktują ich z należytym szacunkiem historycznym, lecz wykorzystują do celów autoerotycznych.

To zjawisko, choć może bawić opinię publiczną, jest poważnym problemem z pogranicza seksuologii i psychologii. Poszukiwanie ekstremalnych doznań, połączone z dostępnością niebezpiecznych przedmiotów, prowadzi do sytuacji zagrażających życiu. Użycie pocisku artyleryjskiego jako gadżetu erotycznego świadczy o całkowitym braku wyobraźni i zaburzonej ocenie ryzyka.

Aspekt prawny: Czy pacjent odpowie za alarm?

Interesującym wątkiem sprawy jest reakcja organów ścigania. Francuskie prawo jest surowe w kwestii posiadania broni i amunicji. Pociski artyleryjskie, nawet stare, mogą wpadać w Kategorię A (broń i amunicja wojenna), której posiadanie jest zabronione.

Prokuratura w Tuluzie podjęła jednak decyzję o umorzeniu wątku karnego. Kluczowy był fakt, że amunicja była zdemilitaryzowana. Skoro nie zawierała materiałów wybuchowych, w świetle prawa była po prostu kawałkiem metalu, a nie bronią. Pacjent uniknie więc zarzutów o nielegalne posiadanie amunicji czy sprowadzenie zagrożenia powszechnego, choć z pewnością czeka go trudna rozmowa wyjaśniająca pochodzenie przedmiotu.

Koszty społeczne i finansowe

Każda taka akcja generuje ogromne koszty. Zaangażowanie zespołu saperskiego, policji, ewakuacja oddziału, wstrzymanie pracy bloku operacyjnego – to straty idące w dziesiątki tysięcy euro. To środki, które mogłyby zostać przeznaczone na leczenie innych pacjentów.

Incydent w Tuluzie to także test odporności systemu. Pokazuje on, że współczesne szpitale muszą być gotowe na scenariusze hybrydowe. Procedury antyterrorystyczne muszą być zintegrowane z medycznymi. Lekarz dyżurny musi wiedzieć nie tylko jak zaintubować pacjenta, ale kogo powiadomić, gdy pacjent jest „wybuchowy”.

Refleksja końcowa: Granice bezpieczeństwa

Przypadek z Tuluzy z 3 lutego 2026 roku dołączy do „czarnej księgi” najdziwniejszych przypadków medycznych, obok słynnego incydentu z Tulonu sprzed lat. Jest to jednak przestroga. Fascynacja historią i militariami nie powinna nigdy mieszać się z intymnymi eksperymentami.

Dla pacjenta ta historia kończy się szczęśliwie – przeżył operację i uniknął odpowiedzialności karnej. Dla szpitala Rangueil to dowód na sprawność procedur kryzysowych. Dla nas wszystkich – przypomnienie, że ludzka wyobraźnia (lub jej brak) nie zna granic, a lekarze i służby ratunkowe muszą być gotowi absolutnie na wszystko, nawet na to, że I wojna światowa zapuka do drzwi sali operacyjnej ponad sto lat po jej zakończeniu.