Mitoza i mejoza – najważniejsze różnice, etapy podziału komórki oraz tabela

Mitoza i mejoza to dwa odmienne mechanizmy podziału komórek eukariotycznych. Mitoza umożliwia wzrost organizmu, regenerację tkanek oraz zastępowanie zużytych komórek, natomiast mejoza prowadzi do powstania gamet i zmniejsza liczbę chromosomów o połowę, informuje TopFlop. Oba procesy rozpoczynają się po skopiowaniu DNA, lecz różnią się liczbą podziałów, zachowaniem chromosomów homologicznych, materiałem genetycznym komórek potomnych i znaczeniem biologicznym.

W mitozie jedna komórka macierzysta przechodzi jeden podział jądra, a następnie zwykle podział cytoplazmy. Powstają dwie komórki potomne, które w typowym przebiegu mają taki sam zestaw chromosomów jak komórka wyjściowa. Mejoza obejmuje dwa kolejne podziały, ale replikacja DNA zachodzi tylko przed pierwszym z nich. Jej rezultatem są cztery komórki haploidalne różniące się genetycznie między sobą.

Czym są mitoza i mejoza

Mitoza jest sposobem podziału jądra komórkowego, w którym skopiowane wcześniej chromosomy zostają rozdzielone pomiędzy dwa jądra potomne. Proces zachodzi przede wszystkim w komórkach somatycznych, czyli budujących ciało organizmu. U organizmów wielokomórkowych odpowiada za wzrost, odnowę nabłonka, gojenie ran oraz uzupełnianie komórek traconych wskutek naturalnego zużycia. U części organizmów jednokomórkowych może być także elementem rozmnażania bezpłciowego.

Mejoza jest podziałem redukcyjnym związanym z rozmnażaniem płciowym. W jej pierwszej części rozdzielane są chromosomy homologiczne, a w drugiej chromatydy siostrzane. Liczba chromosomów zostaje zredukowana z diploidalnej do haploidalnej, dzięki czemu po połączeniu dwóch gamet w czasie zapłodnienia może zostać odtworzony właściwy dla gatunku zestaw diploidalny.

Najistotniejsza różnica nie dotyczy samych nazw faz, lecz tego, co dokładnie rozdziela się podczas podziału. W mitozie rozchodzą się chromatydy siostrzane. W pierwszym podziale mejotycznym rozdzielane są natomiast całe chromosomy homologiczne, z których każdy nadal składa się z dwóch chromatyd.

Dla uporządkowania podstaw warto wcześniej poznać budowę komórki roślinnej i zwierzęcej. Jądro komórkowe, chromosomy, centriole i włókna wrzeciona podziałowego pełnią w omawianych procesach różne, ściśle określone funkcje.

„Omnis cellula e cellula” — każda komórka powstaje z komórki. Sentencję tę spopularyzował Rudolf Virchow w XIX wieku, podkreślając ciągłość życia komórkowego.

Co dzieje się przed rozpoczęciem podziału komórki

Ani mitoza, ani mejoza nie rozpoczynają się od profazy w sensie całego cyklu życiowego komórki. Wcześniej występuje interfaza, podczas której komórka rośnie, prowadzi metabolizm, gromadzi potrzebne związki i przygotowuje materiał genetyczny. Interfaza obejmuje fazy G1, S oraz G2. W fazie G1 zwiększa się objętość komórki i powstają białka niezbędne do dalszych procesów.

W fazie S zachodzi replikacja DNA. Każdy chromosom zostaje skopiowany i od tej chwili składa się z dwóch chromatyd siostrzanych połączonych w okolicy centromeru. Liczba chromosomów liczona według centromerów nie wzrasta, ale podwaja się ilość DNA. To rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie podczas rozwiązywania zadań z biologii.

Faza G2 służy ostatecznemu przygotowaniu do podziału. Komórka syntetyzuje elementy wrzeciona podziałowego, kontroluje poprawność replikacji i naprawia część wykrytych uszkodzeń DNA. Dopiero po przejściu punktów kontrolnych może rozpocząć się podział jądra.

Przykład dla komórki człowieka:

• przed replikacją komórka somatyczna ma 46 chromosomów zbudowanych z 46 chromatyd;
• po replikacji nadal ma 46 chromosomów, ale zawierających łącznie 92 chromatydy;
• po prawidłowej mitozie każda komórka potomna otrzymuje 46 jednochromatydowych chromosomów;
• po zakończeniu mejozy każda prawidłowa gameta zawiera 23 chromosomy;
• liczba cząsteczek DNA zmienia się zależnie od etapu cyklu, dlatego nie należy utożsamiać jej automatycznie z liczbą chromosomów.

Etapy mitozy – przebieg podziału krok po kroku

Etapy mitozy opisuje się najczęściej jako profazę, metafazę, anafazę i telofazę. W dokładniejszych opracowaniach między profazą a metafazą wyróżnia się prometafazę. Po podziale jądra zazwyczaj następuje cytokineza, czyli rozdzielenie cytoplazmy. Cały proces musi zapewnić możliwie równomierne przekazanie dwóch kopii genomu do komórek potomnych.

Chromosomy są przed podziałem zduplikowane, lecz przez większą część interfazy występują w postaci rozluźnionej chromatyny. Dopiero podczas mitozy silnie się kondensują, dzięki czemu mogą być sprawnie przemieszczane. Włókna wrzeciona podziałowego łączą się z chromosomami przez struktury białkowe znajdujące się w rejonie centromeru.

Profaza i prometafaza

W profazie chromatyna kondensuje, a długie nici DNA stają się widoczne jako chromosomy. Każdy chromosom składa się z dwóch chromatyd siostrzanych. Jąderko stopniowo zanika, a centrosomy przemieszczają się ku przeciwnym biegunom komórki. Między nimi tworzy się wrzeciono podziałowe zbudowane z mikrotubul.

W prometafazie rozpada się otoczka jądrowa. Mikrotubule uzyskują dostęp do chromosomów i przyłączają się do kinetochorów. Część włókien łączy chromosomy z biegunami komórki, a pozostałe stabilizują i wydłużają wrzeciono.

Metafaza

W metafazie chromosomy ustawiają się w płaszczyźnie równikowej komórki. Nie tworzą par chromosomów homologicznych, jak dzieje się podczas pierwszego podziału mejozy. Każda chromatyda siostrzana jest połączona z włóknami prowadzącymi do przeciwnego bieguna.

Na tym etapie działa ważny punkt kontrolny wrzeciona podziałowego. Komórka sprawdza, czy wszystkie chromosomy zostały właściwie przyłączone do mikrotubul. Przedwczesne rozpoczęcie anafazy mogłoby spowodować nierówny rozdział materiału genetycznego.

Anafaza

W anafazie zostają rozdzielone chromatydy siostrzane. Od chwili rozłączenia każda z nich jest traktowana jako samodzielny chromosom potomny. Chromosomy przemieszczają się ku przeciwnym biegunom komórki wskutek skracania mikrotubul kinetochorowych.

Jednocześnie inne mikrotubule mogą się wydłużać, zwiększając odległość między biegunami. Ten etap jest krótki, lecz decyduje o tym, czy oba powstające jądra otrzymają równoważny zestaw materiału genetycznego.

Telofaza i cytokineza

W telofazie chromosomy docierają do biegunów i zaczynają się dekondensować. Wokół każdego zestawu odtwarza się otoczka jądrowa, a w jądrach ponownie pojawiają się jąderka. Wrzeciono podziałowe ulega demontażowi.

Cytokineza przebiega inaczej w komórkach zwierzęcych i roślinnych. W komórce zwierzęcej powstaje pierścień kurczliwy, który zaciska błonę i tworzy bruzdę podziałową. W komórce roślinnej sztywna ściana uniemożliwia takie przewężenie, dlatego pomiędzy jądrami tworzy się płytka komórkowa przekształcana w nową ścianę.

„Podział komórki nie polega na przypadkowym rozcięciu jej zawartości. Jest uporządkowaną sekwencją zdarzeń, w której położenie i połączenie każdego chromosomu podlegają kontroli.”

Etapy mejozy – dlaczego zachodzą dwa podziały

Etapy mejozy dzielą się na mejozę I i mejozę II. Pierwsza jest podziałem redukcyjnym, ponieważ rozdziela chromosomy homologiczne i zmniejsza liczbę chromosomów o połowę. Druga przypomina pod względem mechanizmu mitozę, gdyż prowadzi do rozdzielenia chromatyd siostrzanych. Między oboma podziałami nie zachodzi kolejna replikacja DNA.

Mejoza rozpoczyna się w komórce diploidalnej. Każdy chromosom ma homolog pochodzący od drugiego rodzica. Chromosomy homologiczne zawierają geny dotyczące tych samych cech, lecz mogą mieć różne wersje tych genów, czyli allele.

Zależność między allelami, genami i obserwowanymi cechami dokładniej wyjaśnia materiał o tym, czym różnią się genotyp i fenotyp. Jest to szczególnie przydatne przy analizowaniu skutków niezależnej segregacji chromosomów i crossing-over.

Profaza I – najdłuższy i najbardziej złożony etap

Profaza I jest znacznie bardziej rozbudowana niż profaza mitozy. Chromosomy homologiczne odnajdują się i łączą w pary w procesie synapsy. Powstają biwalenty, nazywane również tetradami, ponieważ każda para homologów składa się łącznie z czterech chromatyd.

W profazie I może zachodzić crossing-over. Niesiostrzane chromatydy chromosomów homologicznych wymieniają odpowiadające sobie fragmenty DNA. Miejsca, w których chromatydy pozostają widocznie połączone, określa się jako chiazmata.

Profazę I dzieli się na pięć stadiów:

1. Leptoten – chromosomy zaczynają się kondensować.
2. Zygoten – rozpoczyna się parowanie chromosomów homologicznych.
3. Pachyten – synapsa jest pełna i może zachodzić crossing-over.
4. Diploten – homologi zaczynają się rozsuwać, pozostając połączone w chiazmach.
5. Diakineza – chromosomy osiągają silną kondensację, a otoczka jądrowa zanika.

Crossing-over nie oznacza wymiany całych chromosomów. Wymieniane są odpowiadające sobie odcinki DNA pomiędzy chromatydami homologów.

Metafaza I i anafaza I

W metafazie I biwalenty ustawiają się w płaszczyźnie równikowej. Orientacja każdej pary względem biegunów jest w znacznej mierze niezależna od ustawienia pozostałych par. Stanowi to podstawę niezależnej segregacji chromosomów.

W anafazie I do przeciwnych biegunów przemieszczają się chromosomy homologiczne. Centromery nie dzielą się, więc chromatydy siostrzane pozostają razem. Każdy biegun otrzymuje po jednym chromosomie z każdej pary homologicznej.

Dla człowieka niezależne ustawienie 23 par chromosomów może teoretycznie prowadzić do powstania ponad 8 milionów kombinacji samych chromosomów rodzicielskich w gametach. Liczba ta wynika z działania 2²³ i nie uwzględnia dodatkowej różnorodności generowanej przez crossing-over.

Telofaza I i interkineza

Po zakończeniu pierwszego podziału mogą odtworzyć się otoczki jądrowe, choć przebieg zależy od gatunku i typu komórki. Powstające komórki są haploidalne pod względem liczby zestawów chromosomów. Każdy chromosom nadal składa się jednak z dwóch chromatyd.

Krótki okres pomiędzy podziałami nazywa się interkinezą. Nie jest on równoważny pełnej interfazie, ponieważ nie obejmuje fazy S. DNA nie zostaje ponownie skopiowane przed mejozą II.

Mejoza II

W profazie II ponownie tworzy się wrzeciono podziałowe, a chromosomy ulegają kondensacji, jeżeli wcześniej częściowo się rozluźniły. W metafazie II ustawiają się pojedynczo w płaszczyźnie równikowej. Układ przypomina metafazę mitozy, ale komórka zawiera już tylko jeden zestaw chromosomów.

W anafazie II centromery dzielą się, a chromatydy siostrzane rozchodzą się do przeciwnych biegunów. Telofaza II prowadzi do odtworzenia jąder. Po cytokinezie z jednej komórki wyjściowej powstają zwykle cztery haploidalne komórki.

Mitoza i mejoza – tabela najważniejszych różnic

Różnice między mitozą a mejozą dotyczą funkcji, liczby podziałów, sposobu ustawiania chromosomów i ostatecznego zestawu genetycznego komórek potomnych. Mitoza zachowuje liczbę chromosomów, podczas gdy mejoza ją redukuje. Mitoza w typowym przebiegu nie obejmuje synapsy homologów ani crossing-over. Podczas mejozy oba zjawiska występują w profazie I.

Cecha	Mitoza	Mejoza
Główna funkcja	Wzrost, regeneracja, odnowa komórek, rozmnażanie bezpłciowe niektórych organizmów	Wytwarzanie komórek związanych z rozmnażaniem płciowym
Liczba replikacji DNA	Jedna przed podziałem	Jedna przed mejozą I
Liczba podziałów jądra	Jeden	Dwa
Typowe miejsce zachodzenia	Komórki somatyczne	Komórki linii płciowej
Liczba komórek potomnych	Dwie	Zwykle cztery
Zmiana ploidalności	Zwykle brak zmiany	Redukcja z 2n do n
Parowanie homologów	Nie zachodzi	Zachodzi w profazie I
Crossing-over	Nie jest prawidłowym elementem mitozy	Zachodzi w profazie I
Ustawienie w metafazie	Pojedyncze chromosomy	Biwalenty w metafazie I, pojedyncze chromosomy w metafazie II
Co rozdziela się najpierw?	Chromatydy siostrzane	Chromosomy homologiczne
Podobieństwo genetyczne produktów	Zwykle bardzo wysokie	Komórki są zróżnicowane genetycznie
Liczba chromosomów u człowieka po podziale	46 w każdej typowej komórce somatycznej	23 w każdej prawidłowej gamecie

Tabela pokazuje także, dlaczego stwierdzenie „mejoza to dwie mitozy” jest nieprawidłowe. Pierwszy podział mejozy nie ma odpowiednika w mitozie, ponieważ rozdziela homologi, a nie chromatydy siostrzane. Dopiero mejoza II częściowo przypomina mechanizm mitotyczny.

Dlaczego mitoza nie zawsze tworzy idealnie identyczne komórki

W szkolnym uproszczeniu mówi się, że mitoza daje dwie identyczne komórki potomne. Jest to prawidłowy opis podstawowej funkcji procesu, ale wymaga doprecyzowania. Podczas kopiowania DNA mogą pojawiać się mutacje, a podczas rozdzielania chromosomów sporadycznie dochodzi do błędów. Komórki mogą się także różnić aktywnością genów, zawartością białek, liczbą niektórych organelli oraz położeniem w tkance.

Mitoza ma jednak przede wszystkim zachować informację genetyczną. Temu służą punkty kontrolne cyklu komórkowego, mechanizmy naprawy DNA oraz kontrola przyłączenia chromosomów do wrzeciona. Jeżeli uszkodzenia są zbyt poważne, komórka może zatrzymać cykl lub uruchomić programowaną śmierć.

Nieprawidłowe działanie mechanizmów kontrolnych może sprzyjać niestabilności genomu. Komórki z błędami mogą uzyskać nieprawidłową liczbę chromosomów albo zacząć dzielić się bez właściwej kontroli. Sam pojedynczy błąd nie oznacza automatycznie rozwoju choroby, ponieważ organizm dysponuje wieloma poziomami zabezpieczeń.

Skąd bierze się różnorodność genetyczna w mejozie

Crossing-over w mejozie jest jednym z mechanizmów zwiększających różnorodność genetyczną potomstwa. Wymiana odcinków pomiędzy chromatydami homologicznych chromosomów tworzy nowe kombinacje alleli. Chromosom przekazany do gamety może więc zawierać fragmenty pochodzące z obu homologów obecnych w komórce wyjściowej.

Drugim mechanizmem jest niezależna segregacja. Pary homologów ustawiają się w metafazie I w różnych orientacjach, dlatego gameta może otrzymać rozmaite kombinacje chromosomów odziedziczonych przez organizm po jego rodzicach. Trzecim źródłem różnorodności jest losowe połączenie gamet podczas zapłodnienia.

Procesy te nie tworzą nowych genów od podstaw, lecz mieszają istniejące warianty i układy alleli. Nowe allele mogą powstawać wskutek mutacji. Mejoza odpowiada natomiast za ich rekombinację i przekazywanie w zmienionych zestawieniach.

„Różnorodność potomstwa wynika nie z jednego zdarzenia, lecz ze współdziałania rekombinacji, niezależnej segregacji chromosomów i losowego zapłodnienia.”

Jak zmienia się liczba chromosomów i ilość DNA

Najczęstsze błędy w zadaniach wynikają z mylenia chromosomu, chromatydy i cząsteczki DNA. Chromosom przed replikacją składa się z jednej chromatydy zawierającej jedną główną cząsteczkę DNA. Po replikacji ma dwie chromatydy siostrzane, ale nadal liczy się go jako jeden chromosom, ponieważ obie chromatydy są połączone jednym centromerem.

Dla uproszczonej komórki diploidalnej 2n = 4 zmiany można zapisać następująco:

Etap	Liczba chromosomów	Liczba chromatyd	Ploidalność
Przed replikacją	4	4	2n
Po replikacji DNA	4	8	2n
Po mitozie – w jednej komórce potomnej	4	4	2n
Po mejozie I – w jednej komórce	2	4	n
Po mejozie II – w jednej komórce	2	2	n

W anafazie mitozy i anafazie II mejozy rozdzielone chromatydy stają się samodzielnymi chromosomami. Przez krótki czas liczba chromosomów w jeszcze niepodzielonej komórce jest więc większa, zanim cytokineza rozdzieli ją na dwie komórki potomne.

Znaczenie mitozy dla organizmu

Mitoza – etapy i znaczenie są bezpośrednio związane z funkcjonowaniem tkanek. Wzrost organizmu wielokomórkowego nie polega wyłącznie na powiększaniu już istniejących komórek. W ogromnej mierze zachodzi przez zwiększanie ich liczby. Kolejne podziały umożliwiają rozwój od pojedynczej zygoty do organizmu zbudowanego z wielu wyspecjalizowanych typów komórek.

Mitoza odpowiada również za odnowę tkanek. Komórki naskórka są regularnie zastępowane, nabłonek jelitowy odnawia się intensywnie, a komórki krwi powstają z dzielących się komórek macierzystych w szpiku. Nie wszystkie komórki dojrzałego organizmu dzielą się jednak z taką samą częstością.

Niektóre zachowują wysoką aktywność proliferacyjną, inne dzielą się głównie po uszkodzeniu, a część wyspecjalizowanych komórek pozostaje przez długi czas poza aktywnym cyklem. Przykładem są liczne dojrzałe neurony, które mają bardzo ograniczoną zdolność do podziałów.

Rola podziałów komórkowych jest widoczna także w działaniu całych układów. Materiał o budowie i funkcjach układu krwionośnego pokazuje, dlaczego organizm musi stale wytwarzać nowe komórki krwi w miejsce tych usuwanych z krążenia.

Znaczenie mejozy dla rozmnażania płciowego

Mejoza – przebieg i znaczenie wynikają przede wszystkim z konieczności utrzymania stałej liczby chromosomów w kolejnych pokoleniach. Gdyby gamety miały diploidalny zestaw chromosomów, zapłodnienie prowadziłoby do jego podwojenia w każdym pokoleniu. Redukcja do zestawu haploidalnego zapobiega temu problemowi.

U człowieka gamety zawierają po 23 chromosomy. Po połączeniu komórki jajowej i plemnika zygota otrzymuje 46 chromosomów, czyli 23 pary. Jeden chromosom każdej pary pochodzi z gamety matczynej, a drugi z ojcowskiej.

Przebieg powstawania gamet nie jest jednak identyczny u kobiet i mężczyzn. W spermatogenezie z jednej komórki przechodzącej mejozę powstają zwykle cztery funkcjonalne komórki plemnikowe. W oogenezie podziały cytoplazmy są nierównomierne, dlatego powstaje jedna duża komórka jajowa oraz mniejsze ciałka kierunkowe.

Mejoza występuje także u roślin, lecz jej produkty nie zawsze są bezpośrednio gametami. U roślin zarodnikowych i nasiennych prowadzi do powstawania haploidalnych zarodników, z których rozwija się pokolenie wytwarzające gamety. Dla szerszego kontekstu funkcjonowania komórki roślinnej pomocne jest opracowanie wyjaśniające przebieg fotosyntezy, fazę jasną i cykl Calvina.

Najczęstsze błędy podczas porównywania mitozy i mejozy

Pierwszym błędem jest twierdzenie, że replikacja DNA odbywa się w profazie. Zachodzi ona wcześniej, w fazie S interfazy. Profaza służy między innymi kondensacji już skopiowanych chromosomów i organizacji aparatu podziałowego.

Drugim błędem jest uznawanie chromosomu dwuchromatydowego za dwa chromosomy. Dopóki chromatydy są połączone wspólnym centromerem, traktuje się je jako jeden chromosom. Dwie chromatydy oznaczają dwie kopie DNA, ale nie dwa osobno liczone chromosomy.

Trzeci błąd polega na przyjęciu, że crossing-over zachodzi pomiędzy chromatydami siostrzanymi. Typowa rekombinacja mejotyczna dotyczy chromatyd niesiostrzanych należących do chromosomów homologicznych.

Inne częste pomyłki:

• utożsamianie chromosomów homologicznych z chromatydami siostrzanymi;
• twierdzenie, że w anafazie I dzielą się centromery;
• przypisywanie mitozie funkcji redukcji liczby chromosomów;
• uznawanie wszystkich produktów mejozy za funkcjonalne gamety;
• pomijanie cytokinezy lub traktowanie jej jako fazy podziału jądra;
• zakładanie, że każda komórka organizmu regularnie przechodzi mitozę;
• mylenie diploidalności z liczbą chromatyd;
• twierdzenie, że pomiędzy mejozą I i II zachodzi kolejna replikacja DNA.

Jak szybko zapamiętać różnice między mitozą a mejozą?

Mitozę można kojarzyć z utrzymaniem: jeden podział, dwie komórki, zasadniczo zachowana liczba chromosomów. Mejozę warto łączyć z redukcją i różnorodnością: dwa podziały, zwykle cztery komórki, liczba chromosomów zmniejszona o połowę oraz rekombinacja materiału genetycznego.

Pomocny schemat wygląda następująco:

• mitoza: 1 komórka 2n → 2 komórki 2n;
• mejoza: 1 komórka 2n → 4 komórki n;
• anafaza mitozy: rozdział chromatyd siostrzanych;
• anafaza I: rozdział chromosomów homologicznych;
• anafaza II: rozdział chromatyd siostrzanych;
• crossing-over: profaza I;
• redukcja liczby chromosomów: mejoza I;
• replikacja DNA: przed mitozą lub przed mejozą I, nigdy pomiędzy mejozą I i II.

Przy analizowaniu pojęć genetycznych trzeba również zachować precyzję językową. Artykuł wyjaśniający, dlaczego określenie „tłuszcze transgeniczne” jest błędem naukowym, pokazuje, jak łatwo podobnie brzmiące terminy mogą prowadzić do nieprawidłowych wniosków o DNA, genach i komórkach.

Pytania i odpowiedzi

Czy mitoza zachodzi tylko u człowieka?

Nie. Mitoza zachodzi w komórkach eukariotycznych zwierząt, roślin, grzybów i protistów. Bakterie nie przechodzą klasycznej mitozy, ponieważ nie mają jądra komórkowego i dzielą się głównie przez podział binarny.

Ile komórek powstaje w wyniku mitozy?

Z jednej komórki macierzystej powstają zazwyczaj dwie komórki potomne. W prawidłowym przebiegu otrzymują taki sam zestaw chromosomów jak komórka wyjściowa, o ile nie zaszła zmiana ploidalności przed podziałem.

Ile komórek powstaje po mejozie?

Najczęściej powstają cztery komórki haploidalne. W oogenezie człowieka podział cytoplazmy jest nierówny, dlatego tylko jedna z powstałych komórek staje się dużą, funkcjonalną komórką jajową.

Czy DNA podwaja się przed każdym podziałem mejozy?

Nie. Replikacja DNA zachodzi tylko przed mejozą I. Pomiędzy mejozą I a mejozą II nie występuje kolejna faza S, dlatego chromatydy utworzone przed pierwszym podziałem zostają rozdzielone podczas drugiego.

W której fazie mejozy zachodzi crossing-over?

Crossing-over zachodzi w profazie I, przede wszystkim w stadium pachytenu. Wymiana obejmuje odpowiadające sobie fragmenty niesiostrzanych chromatyd chromosomów homologicznych.

Dlaczego mejoza zmniejsza liczbę chromosomów?

W anafazie I chromosomy homologiczne zostają rozdzielone do przeciwnych biegunów. Każda komórka otrzymuje tylko jeden chromosom z każdej pary, dlatego przechodzi z układu diploidalnego do haploidalnego.

Czy mejoza II jest tym samym co mitoza?

Nie, choć mechanizm rozdzielania chromatyd siostrzanych jest podobny. Mejoza II rozpoczyna się w komórkach haploidalnych powstałych po pierwszym podziale, a jej chromosomy mogły wcześniej uczestniczyć w crossing-over.

Czy komórki po mitozie są zawsze całkowicie identyczne?

Nie zawsze w sensie absolutnym. Zwykle otrzymują bardzo podobny materiał genetyczny, lecz mogą różnić się wskutek mutacji, błędów podziału, odmiennej aktywności genów, rozdziału organelli lub wpływu środowiska komórkowego.

Warto przeczytać także nasz kolejny materiał, w którym szerzej wyjaśniamy podobny temat: Genotyp i fenotyp – czym się różnią? Przykłady, krzyżówki genetyczne i zadania